Os cereais son os froitos dun grupo de prantas denominadas gramíneas. Cada cereal é unha rica fonte de nutrientes (Hidratos de carbono, minerais como o Ferro e o Magnesio e vitaminas do grupo B e a E) destacando os contidos no xerme. Os almidóns que conteñen descompóñense ao longo do proceso de dixestión -importante papel das enzimas dixestivas contidas na cavidade bucal- proporcionando un subministro constante de enerxía. Dúas formas básicas de cociñalos é a lume lento e ao “método risotto“. Unha opción máis axeitada de consumo é o xerminado. Propoñémosvos os seguintes para a vosa despensa:

  • Amaranto: cereal orixinario de América do sur. Ao igual que a quinoa e o trigo sarraceno non é un cereal botanicamente falando, aínda que sí en relación coa súa composición nutricional. Destaca o seu contido en Calcio, Ferro e Magnesio polo que é moi indicado na prevención da anemia ferropénica e a osteoporose. Tamén contén unha apreciable cantidade de Lisina, aminoácido esencial practicamente inexistente en outros cereais.
  • Arroz: quizais sexa o cereal do que existen máis variedades (gran curto, longo, glutinoso, xazmín, silvestre, vermello,…) e tamén o que mellor se conserva. Cada unha das súas variedades é máis axeitada para un tipo de receita distinto.  Fonte de abundantes proteínas, carece de gluten.
  • Avena: o seu uso máis común é como base para o almorzo en muesli. É un bo cereal para a elaboración de hamburguesas, pratos ao forno, na elaboración de migas, pan, biscoitos,… Contén un tipo de fibra dietética soluble (Betaglucano) que diversos estudos avalan como reguladora dos niveis de colesterol, así como constitúe unha importante fonte do Ácido graxo esencial linoléico.
  • Cebada: cereal máis empregado na antiguedade que actualmente. Adóitase servir agregada a sopas e guisos. Ten propiedades diuréticas e achega unha gran cantidade do mineral Selenio. Non contén gluten.
  • Espelta: é un tipo de trigo aplanado e de cor tostada escura moi fácil de dixerir. O seu contido en graxas é inapreciable é moi alto en ácidos graxos monoinsaturados como o Omega 6 e o linoléico.
  • Kamut: xunto coa espelta, é unha das variedades de trigo máis antigas. De sabor máis sabroso que o trigo común, presenta, xunto co amaranto, unha importante cantidade do aminoácido Lisina. A espelta e o kamut, dentro da familia do trigo, son as variedades que menos reaccións alérxicas e intolerancias alimentarias provocan dado que non sufriron a manipulación e cruces do trigo común.
  • Mijo: cereal que tampouco contén gluten e o que máis Ácido fólico aporta (Vitamina B9). Redondo e de cor dourada, combina moi ben en estofados, guisos e risottos. O seu sabor é máis suave que o do arroz común.
  • Millo: debe a súa cor amarela ao alto contido en Betacaroteno (elemento precursor da Vitamina A). Tamén carece de gluten.
  • Quinoa: similar ao Mijo aínda que de menor tamaño. É un dos pseudocereais de máis rápida cocción (se nos pasamos no tempo perde toda a súa textura) e no que é imprescindible un lavado previo xa que o seu exterior contén substancias químicas amargas.
  • Trigo: gran moi versátil que se procesa de diferentes maneiras dando lugar ao búlgur (trigo enteiro que, tras a cocción, pártese), cuscús (elaborado coas capas interiores do trigo enteiro), sémola (parte do gran que contén o almidón), xerme (o embrión, o núcleo do gran) e o salvado (capas exteriores do gran). En función do procesamento, é máis adoitado para a elaboración de guisos, almorzos, repostería, guarnición con vexetais,…
  • Trigo sarraceno: tamén chamado alforfón. Aínda que non é un cereal no sentido estrito, as súas propiedades nutricionais son moi similares. A semente é un chisco máis puntiaguda que a do trigo común ou a avena. Antes de cociñalos, os grans son verdosos, despois pasan a unha cor marrón-vermella. Combina ben con cogomelos e as hortalizas-verduras de cor verde oscuro. Non contén gluten.
Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-