Naturopatía

Esa tos, esa gorxa…

Tanto os cambios térmicos como as baixas temperaturas continuadas son constantes ataques ao noso Sistema inmunitario que, de non coidalo conscientemente, debilítase e desestabiliza a nosa calidade de vida. (Outros factores a ter en conta son o consumo de azucres, alcol, tabaco; a medicación, o colesterol e os triglicéridos altos e as reaccións alérxicas).

Dous dos signos máis visibles desta debilidade, e que cada inverno afectan a máis persoas, son a tos persistente e a irritación e picor de gorxa. Ambos adoitan ser o resultado da infección vírica que afecta ao tracto respiratorio, infección que de non atallar pode derivar en farinxite, bronquite ou neumonía.

Substancias naturais como o Propóleo e a Equinácea axudan a previr a debilidade do Sistema inmunitario, así como combaten as infeccións microbianas, bacterianas, de orixe vírica e a inflamación. Os suplementos con vitamina A, C e/ou Zinc melloran a produción de leucocitos e a resposta inmunitaria fronte a axentes patóxenos.

Recordemos a conveniencia de manter o corpo hidratado con bebidas quentes (infusións de tomiño, eucalipto, fiuncho, té,…), froita fresca e pratos de culler ricos en minerais que nos axudan a minimizar os síntomas e favorecen a recuperación e descanso de calidade (cando descansamos quen “está activo” é o Sistema nervioso parasimpático, encargado de reequilibrar o noso metabolismo e favorecer a relaxación e o soño).

Un bó fondo de despensa tamén axuda a manter forte o Sistema Inmunitario. Aquí vos traemos NutriSuxerencias elaboradas con alimentos moi saudables que podedes adquirir en A Horta do Avó:

CaldoVexetal AHortaDoAvo

– Xarabe de cebola para a tos: seis ceboliñas medianas con media taza de mel (125 ml. aprox.) nunha potiña. Cocer a lume lento durante dúas horas, colar e tomar a intervalos regulares (preferentemente quente).

– Xarabe antiinflamatorio e expectorante: raiar 40 gramos de xenxibre fresco e botar nunha potiña xunto co zume dun limón (tamén podemos engadir a raiadura, sempre que o limón sexa ecolóxico), media taza de mel (125 ml. aprox.) e medio litro de auga. Cocer a lume forte durante 45 minutos, triturar e tomar tres culleres diarias.

– Aproveitemos para macerar allo nun bó aceite de oliva e engadilo aos consomés, cremas e caldiños vexetais.

– A Horta do Avó ofrécenos esta receita sana, económica e moi gustosa: premer aquí para ver a receita enteira.

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-

 

AlgaChlorella

Xunto coa alga espirulina, a chlorella -alga unicelular de auga doce- é un auténtico diamante de clorofila, antioxidantes e aminoácidos (contén os oitos aminoácidos esencias, polo que as súas proteínas son completas).

Tamén destaco a súa riqueza en vitaminas do grupo B, fibra e Magnesio-Calcio-Zinc-Ferro.

As propiedades que máis salientables considero son:

Acción “detox”: o inositol que contén evita a fixación de graxas no fígado e nas arterias, así como que é unha substancia queladora de metais pesados (mercurio, plomo, cadmio,… altamente tóxicos e “teñen preferencia” por fixarse nos nosos tecidos, véxase o cerebro, intestino,…)

Efecto alcalinizante: a combinación de antioxidantes xunto co seu  contido en clorofila depura o sangue e equilibra o ph de fluídos e tecidos.

Acción cicatrizante: estimula a curación das mucosas danadas, polo que nos cadros de inflamación intestinal e hiperpermeabilidade a chlorella é unha grande aliada.

Acción prebiótica e probiótica: novamente a clorofila xoga un papel fundamental nestas dúas propiedades das que o noso intestino é un dos maiores beneficiados. Diminúe a proliferación de bacterias microorganismos patóxenos. Ademais, a chlorella posúe no seu núcleo unha substancia chamada “Factor de Crecemento Chorella” composto por aminoácidos e ácidos nucleicos que “acelera” a súa capacidade de rexenerar as nosas células e a proliferación de bacterias lácticas que contribúen a un bó estado do noso Sistema inmunitario.

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-
Espirulina

A primitiva Espirulina

A espirulina -tipo de microalga de auga doce- é unha das miñas algas preferidas, e non polo aporte de vitamina B12 (en estado inactivo que pode chegar a interferir a correcta absorción da vitamina B12 activa), senón pola acción detox-antiox, a súa riqueza protéica e o dixerible que resulta. Unha ración de aproximadamente 30 grs./día de espirulina aporta todos os aminoácidos esenciais (ao nivel do ovo e superior á soia e ás carnes). É unha das razóns polas que a recomendo incluír na despensa de deportistas, persoas con alto desgaste físico, etapa de crecemento, convalecencia e terceira idade.

Contén Calcio, Fósforo, Magnesio e Vitamina E (máis incluso que o xerme de trigo) que “alimentan” os nosos dentes, fibra muscular, mucosas; facilitan as funcións cognitivas,…

Moi interesante tamén é o seu contido en mucílagos, fibra soluble con alto poder saciante, antioxidante e favorecedor da motilidade intestinal. As bifidobacterias que contén axudan a rexenerar a nosa flora intestinal polo que contribúen ao bó funcionamento do Sistema Inmunitario e dixestión sen sobresaltos.

A estas propiedades, sumádelle unha potente acción quelante de toxinas e metais pesados, rexeneradora celular e de apoio ás funcións hepáticas (e tamén que a alga espirulina non hai que remollala nin cociñala, podemos espolvoreala en calquera comida ou engadila ao sal e/ou outras especias coa que enriquecemeos os nosos aliños).

Primitiva, microalga… e unha auténtica xoia nutricional.

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-
Curcuma

Orixinaria de rexións tropicais e familiar do Jengibre, a cúrcuma é unha das especias básicas na cociña e na mediciña aiurvédica (crese que fortalece o corpo, regula a menstruación, mellora as dixestións e alivia afeccións inflamatorias como a artrite).

O uso máis extendido é como como colorante alimentario -número E-100 (i)- básico na elaboración do curry. A curcumina, o seu principal principio activo, é realmente a que lle confire á cúrcuma propiedades como:

Acción antiinflamatoria: reduce a inflamación dos tecidos e axuda a eliminar as toxinas resultantes da mesma. Tanto en uso interno como vía tópica, favorece a abordaxe do acné, dermatite, artrite e rixidez articular en xeral.

Acción colerética e protectora hepática: favorece a produción de bilis por parte do fígado co que mellora o proceso dixestivo en xeral e frena os síntomas da dispepsia (náuseas, gases, pérdida de apetito, distensión abdominal), e axuda na rexeneración das células hepáticas.

Anticoagulante: inhibe a agregación plaquetaria polo que axuda a previr a formación de trombos.

Antioxidante: nalgúns estudos incluso fálase de que é máis potente que a Vitamina E fronte á acción oxidativa dos radicais libres nas nosas células. Esta propiedade é moi valorada na abordaxe das patoloxías dexenerativas (ateroesclerose, alzheimer,…).

Curcuma2Podemos inxerila en comprimidos con boa proporción de curcumina e tamén en cantidades razoables na nosa alimentación diaria para aliñar as nosas ensaladas, cremas de verduras, zume de laranxa-limón, batidos verdes, infusión… (as persoas con úlcera gastroduodenal, as embarazadas e as que xa están a tomar algún tipo de anticoagulante son as que máis atención deben prestar ás cantidades).

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-
ActeOliva

Raíña dentro dos alimentos ricos en grasas amigas, o aceite de Oliva presenta propiedades moi beneficiosas tanto no seu uso interno como no tópico:

Coida do teu corazón: é o aceite que máis porcentaxe de grasas monoinsaturadas (máis do 70%) que axuda a reducir os triglicéridos e aumentar o colesterol bó (o HDL).

Antioxidante e remineralizante: as súas altas concentracións en polifenoles e vitamina E neutralizan o impacto dos radicais libres e protexen fronte ao estrés oxidativo (responsable do envellecemento prematuro, pérdida de masa ósea).

Protector gástrico: o aceite de Oliva evita unha excesiva produción de ácido clorhídrico e favorece a cicatrización das mucosas (por exemplo, en caso de úlceras). Tamén estimula a produción de bilis e bó funcionamento do fígado co que apoiamos unha función dixestiva “tranquila”.

Destaca a súa acción carminativa, é dicir, axuda a reducir a produción de gases e a hinchazón abdominal.

Emoliente cutáneo: suaviza e hidrata as peles extremadamente secas e atópicas, calma os picores e axuda a restablecer o manto hidrolipídico e as funcións naturais da pel.

O auténtico aceite de Oliva virxe extra é o que mellor tolera as temperaturas de cociñado, se ben é conveniente que non afumee o que indica que se está a queimar (a recollida das olivas realízase cando aínda están na árbore e no seu momento xusto de maduración. O seu tratamento realízase só mediante procesos físicos, sen adición de disolventes e nunca superando os 35 graos).

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-

 

InfRooibos

A súa cor pode facer que a confundamos co té vermello, pero o Rooibos só comparte con ésta algunhas das súas propiedades dado que son dúas prantas diferentes.

O Rooibos é unha pranta de orixe africana (Aspalathus Linearis) libre de teína (non interfire na absorción do calcio) que facilita unha función dixestiva equilibrada (beneficiosa a súa inxesta en caso de diarrea, estrinximento, gastrite, cólicos dos cativos,…).

Aos beneficios directos no noso aparato dixestivo, o seu contido en minerais (Ferro, Magnesio, Zinc) axuda a reducir a retención de líquidos e a “desincharnos”. Este aporte mineral tamén colabora na boa saúde dos nosos dentes (prevención da caries) e ósos (prevención da osteoporose).

Ao non conter teína, pero sí Magnesio, axuda a regular o bó funcionamento do Sistema nervioso (pódese tomar de noite sen “peligro” de desvelarnos…).

Interesante para as persoas que realizan exercicio físico, embarazadas, cativos e en períodos de convalecencia.

O seu poder antioxidante (alto contido en flavonoides e vitamina C) o convirte nun antihistamínico natural sen efecto “somnolencia”. Este efecto antioxidante é tamén o responsable de que os eczemas, dermatite, urticarias,… melloren significativamente coa toma de Rooibos.

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-
Platano2

O plátano é unha das froitas máis completas a nivel nutricional e que máis recomendo polas súas propiedades e versatilidade.

A variedade canaria ten a súa orixe en Guinea dende onde a trouxeron os mariños españois, e que despois levaron a toda a rexión do Caribe e Latinoamérica.

Aínda que moita xente me comenta “hai, plátano non que me engorda!” asegúrovos que o biscoito do café de media mañá ou as pastiñas do de despois de xantar aportan máis calorías que un plátano… e a maioría baleiras.

Si, é unha froita moi rica en carbohidratos, pero de absorción lenta esos que procuran un nivel de enerxía constante (canto máis verde maior proporción de almidón, polo que algunhas persoas lles costa máis a súa dixestión; maduriño no seu punto máis cantidade de sacarosa, frutosa e glicosa).

O plátano aporta tanto fibra soluble como insoluble, así que axuda a reducir o colesterol e a favorecer o tránsito intestinal. Ademáis, contén fructooligosacáridos que alimentan a túa flora intestinal.

Platano3Tamén contén vitaminas do fantástico grupo B (ese que axuda e moito ao noso Sistema nervioso) como a B9 -o Ácido fólico, atención embarazadas!!- e a B6 -tamén chamada Piridoxina, imprescindible para o bó funcionamento das enzimas que metabolizan proteínas e ácidos graxos-. Tamén contén vitamina C que, xunto coa B6, favorece a formación de anticorpos e fortalece o Sistema inmunitario. As tres son hidrosolubles, o corpo non as almacena, así que tomade nota…

O Potasio que nos aporta axuda a diminuir a tensión arterial alta que, xunto co Magnesio que tamén aporta, regulan as arritmias e frenan o desenrrolo da arterioesclerose.

Nun alimento tan completo non podían faltar os aminoácidos, neste caso, o Triptófano -precursor da hormona Serotonina, a que nos relaxa-, facilitando o descanso e reducindo a sensación de dor.

Recomendo tomar as froitas alonxadas das comidas para aproveitar o seu valor nutricional ao máximo, así como non interferir nunha dixestión apacible, e no caso do plátano máis todavía dado que, inxerilos antes da comida neutralizan o exceso de ácidos e os posteriores ardores estomacais.

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-

A avena, un dos cereais máis completos que podemos atopar no mercado tanto en gran como en copo, apórtanos enerxía gradualmente e axúdanos a ter un corazón sá e forte.

Da avena destaco o seu contido protéico (preto dun 14%), en especial a presencia duns seis aminoácidos esenciais (os que o corpo non pode sintetizar por se mesmo). Combina o gran de avena con legumes e obterás proteínas máis completas e bioasimilables.

AvenaArandanosUnha ración de avena (sobre uns 50 grs.) aporta importantes cantidades de Ferro, Fósforo, Magnesio e Manganeso (entre 15-30%), así como vitamina B1 (máis do 20%).

O noso corazón benefíciase especialmente do seu contido en graxas, das que máis do 70% son insaturadas (moi cardiosaudables).

Cando falamos dun aporte gradual de enerxía, referímonos a alimentos cunha alta porcentaxe de hidratos de carbono de absorción lenta. No caso da avena, os seus hidratos son maioritariamente polisacáridos, moi saciantes que axudan a evitar o cansanzo, ansiedade e os picos de glicosa. A maiores, o seu contido en fibra favorece o tránsito intestinal (o gran ou o copo como tal. O salvado de avena, que non é que sexa malo, pode dificultar a asimilación do Calcio, polo que o catalogo como a opción menos recomendable a medio e longo prazo.).

A súa inxesta beneficia ás persoas con disfunción hepato-biliar, hipotiroidismo, afeccións dérmicas (eccemas, urticarias, dermatite atópica) tanto vía interna como tópica,…

Ás persoas que practican algún tipo de exercicio físico con regularidade, axúdaas a gañar masa muscular e a redución a inflamación natural que se produce tras a realización de exercicio físico (as persoas con baixo tono muscular tamén se benefician, o que non quita que se “aplace” a abordaxe dun bó plan de acondicionamento físico…).

Como sempre, recoméndovos o asesoramento personalizado cara unha Alimentación Consciente, antes que seguir a etiqueta “alimento-miragre” e introducir cambios na vosa dieta sin xeito e carentes de atención profesional.

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-
Algas2

As algas, esas prantas acuáticas que a algúns lles resultan tan molestas e grimosas cando nos tomamos un baño de mar, son auténticos diamantes de oligoelementos, ácidos graxos e antioxidantes.

Moi populares en Xapón e nos países nórdicos, pouco a pouco están a facerse cun espazo propio nas nosas despensas. Para coñecelas un chisquiño máis, as súas propiedades e utilidade, aquí tedes un resumo que, de seguro, faravos valoralas como “fondo de despensa”:

Altamente antioxidantes: conteñen tanto fibra soluble como insoluble, así como carotenoides, polifenoles e vitamina C. Axudan a regular o tránsito intestinal, gozar dunha flora intestinal sá, reducir a inflamación interna e frear os efectos do estrés oxidativo.

Efecto quelante: os polisacáridos que conteñen (parte da súa fibra soluble) teñen a capacidade de “atrapar” toxinas como os metais pesados, e conducilas cara ao intestino para a súa posterior expulsión evitando o seu paso ao torrente sanguíneo e acumulación en tecidos como o fígado ou o cerebro.

Acción cicatrizante: a fucoidina que conteñen (fibra soluble), sobre todo as algas marróns, promove a renovación dos tecidos feridos tanto por cirurxía como por traumatismos. Ademais, a fucoidina potencia a acción antitumoral das células “Natural Killers” do noso Sistema inmunitario; acción antiviral e antibacteriana.

Apoio enzimático: a clorofila que conteñen axuda a activar enzimas responsbles da asimilación de nutrientes, axuda a depurar o sangue e incrementar a formación de hemoglobina. Consecuencia disto é un aumento na eficiencia do Sistema nervioso e a nosa musculatura.

“Anti-sobrepeso”: as algas vermellas conteñen moita fucoxantina, un tipo de carotenoide que estimula á proteína UCP1 responsable da metalobización da graxa a nivel abdominal (das que máis risgos conleva).

Regulación triglicéridos-colesterol: as algas son ricas en Omega3, ácido graxo precursos do DHA que axuda a diminuír o LDL e coida da nosa saúde cardiovascular.

Sistema endocrino: o iodo é un mineral indispensable para o crecemento e a función reprodutora. Todas as algas conteñen elevadas cantidades deste mineral cuxa deficiencia algúns científicos relacionan co desenrrolo de cancro de mama e quistes ováricos.

Por outra banda, algas como a Fucus vesiculosus conteñen proteínas iodadas a partir das cales o noso organismo sintetiza as hormonas tiroideas T3 e T4.

Eficaces contra o estrinximento, reguladoras do colesterol, altamente protéicas,… as algas son unha das miñas maiores recomendacións dentro dunha Alimentación Consciente que nutra a nosa Calidade de Vida.

Sobre a Espirulina

Sobre a Chlorella

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-

Alimenta o teu cerebro

A estas alturas ninguén terá dúbidas de que un cerebro malnutrido é un cerebro disfuncional, non sí? Pero, como nutrimos ao noso cerebro? Con graxa? Con azucre?

O cerebro é o órgano máis graxo de todo o corpo (máis dun 60% da súa estrutura son lípidos -as graxas-), pero, ao igual que o resto do organismo, precisa un aporte de calidade e equilibrado de todos os tipos de nutrientes, así que… vamos a nutrilo.

Os ácidos graxos tipo Omega-3 (presentes no liño, as noces, a soia, peixes azuis,…) son os directamente responsables de que as membranas celulares mantéñanse flexibles e as sinapsis neuronais operativas (a súa comunicación). Lembrade que os Omega-3 de orixe animal conteñen os tres ácidos graxos, e os de orixe vexetal só dous (cuestión esta que non diminúe a súa calidade, senón a conveniencia de combinalo ben).

Respecto dos ácidos graxos Omega-6 (presentes no aceite de xirasol, ovos, froitos secos,…) a súa inxesta ten que ser equilibrada respecto dos Omega-3 dado que a súa metabolización libera radicais libres que inciden no enranciamento das arterias e neuronas (Ollo, os Omegas manufacturados e sometidos a altas temperaturas convírtense en graxas saturadas!!)

CerebroNutricionPero non só de “graxas” vive o cerebro, tamén precisa un bó aporte de proteínas que podemos obter de infinidade de alimentos (familia das coles, legumes, froitos secos, sementes,…). Da metabolización das proteínas obtemos os aminoácidos necesarios para a sintetización de neurotransmisores: quen non oíu a estas altura que o triptófano é necesario para a sintetización da serotonina, a “hormona do benestar”?. Ou da Fenilanina, precursora de substancias como a tirosina ou a dopamina cuxa liberación inflúe na nosa capacidade de concentración?

Vamos agora cos hidratos de carbono que, por figurar aquí en terceiro lugar, non son menos importantes (o cerebro soíño pode chegar a consumir 1/3 da inxesta diaria). Un aporte deficiente inflúe na nosa memoria (o neurotransmisor acetilcolina, ,directo responsable da función de aprendizaxe, non se libera senón hai un bó subministro de hidratos), así como que os hidratos de absorción rápida propician o deterioro do Sistema nervioso (alimentos que non nutren, máis ben nos desnutren).

Optar por hidratos de carbono de absorción lenta mantén un nivel constante de glicosa en sangue e non forza ao páncreas con continuas demandas de insulina (diversos estudos asocian o aumento de insulina circulante con trastornos da aprendizaxe, memoria e a manifestación de afeccións neurodexenerativas).

Ao equilibrio no aporte destes tres tipos de nutrientes hai que sumarlle a presencia de antioxidantes na nosa alimentación para compensar a xeración de radicais libres (tanto por obra do noso metabolismo, como pola acción de axentes externos tipo calidade do aire, radiación, presenza de pesticidas, hidrocarburos,…).

Ano arriba, ano abaixo, ata case chegando aos 30 anos, o noso corpo sintetiza bastante ben substancias antioxidantes como a coenzima Q10 ou o glutatión, peeeero pasados os 30, a cantidade sintetizada descende progresivamente polo que cumpre aumentar o aporte de antioxidantes (sin pasarse). Alimentos como as legumes, os froitos secos as sementes, os pementos, os vexetais alaranxados-amarelos-vermellos son imprescindibles en calquera despensa, mesa e organismo sá.

Antes de botarnos nos brazos de “curas-exprés”, “alimentos-miragre”, “remedios de cinco días”, “operacións antiox” e lindeces varias, acudamos ao asesoramento ético e holístico dos diversos profesionais da saúde.

Ana Sánchez -Naturópata, Osteópata-